ترس... ! ترس را ... تجربه کرده ای؟ آن گونه که به جانت چنگ بیندازد و تو را در اعماق لرزش های بی امان و بی نشانه ی خود مدفون کند؟ هست هایت را نیست کند و نیست های چندش آور و هولناک زندگی ات را ، از دالان های متروک ذهنت ، به سطح اورد و "هست" کند... این ترس ها ، یعنی خود زندگی ، در حین لمس سقوط در بی انتهای مطلق... و چه فاجعه است ، اگر همه عمر ، طول بکشد. می کشدت ... می میراندت ... زنده به گورت می کند و در زندگی ، با زنده مانی ، منجمدت می کند ... نمیدانی از لرز توامان درونت و انجماد بیرونت ، به که پناه بری... در این لحظه ها ، خدای بی ایمان ها ، کم می آورد ؛ و چقدر باید خوش اقبال بود

نوشتن ، هم چون خوره است برای من ...

واژه ها ناگاه شارشی هولناک بر ذهنم می گیرند و امان نمیدهند و میبارند و می ایند و چون سیلی ،کوچه های پیچ در پیچ ذهن سیالم را در می نوردند و در بر میگیرند... بی امان ...

خوره ، به جانم می افتد که سریع نوشتن اغاز کنم و دنیای گشوده شده حیرت انگیز مکاشفه خود را ، ثبت ...

چه آنکه این سیال واژگان ، اگر زودی مهار نشوند ؛ یا بسان باران کویری در چشم بر هم زدنی تصعید می شوند یا در خاک ذهنم ، دفن...

حقیقتا هیچ حس خوشایند و مهمان نوازی نسبت به مهمان سرزده در من وجود ندارد ؛ ولو بالظاهر! متاسفانه...

دنیا نمی تونه ما رو شکست بده ؛ ما همیشه از درون شکست می خوریم اونم به خاطر چیزای بی ارزش .مثل کینه، مثل دوست نداشتن خودمون، و نشناختن خودمون....

> {رمان بر باد رفته . مارگارت میچل. ج اول} حقیقتا از خوندن این جمله به قدری خوشحال شدم که از شدت خنده ، چای به گلویم پرید و با سرفه های بلند نزدیک بود لیوانم چای ام روی صفحه کلید بریزد. عجیب همذات پنداری میکنم با جمله ی بالا و علت خنده های از ته دلم، حقیقت بیش از حد لازم حقیقته این نوشته ی عریان و بی پرده است. . ای کاش همه مان همیشه ، حداقل با خودمان انقدر صریح و بی پرده و ندار بودیم تا لااقل تکلیف خودمان با خودمان معلوم شود. و ای کاش همه مان چنین شهامت داشتیم

زنی میشناسم ترد ، لطیف ، عمیق ، سیال، نوازش گونه و روح بخش ، به سان عبور نسیمی از میان شاخسار رقصان بید مجنون...

به سان عطر بادهای ارام صبح های پاییزی...

به سان رنگ های عمیق و گرم برگ های گودال باغی...

به سان لطافت گلبرگهای نسترن ترد صورتی...

به سان رگبارهای یواشکی و فرح بخش بهاری و پاییزی...

.

این زن، خود زنانگی است....

اصل زنانگی....

انچه که تکامل بشر از یک زن کامل میخواهد...

این زن...

من ، این زن را میشناسم و زندگی اش میکنم...

زندگی...

سالها پیش ، با همه ی خامی و بی تجربگی ام ، می گفتم:

دوستم داره و دوستش دارم . کافیه !

سالها گذشت ؛ تجربه کردم ؛ خوندم ؛ دیدم ؛ شنیدم؛ چشیدم؛ لمس کردم ؛ تا رسیدم به اینکه...

دوستم داره و دوستش دارم. همین کافیه...

.

باورهای قلبی را ، باور کنیم که از هزاران دانستنهای بی انتها ، عمیق ترند...

نیمه جان ، جان میگیرد ؛ یا جان میدهد؟؟

خداوند، بی قراری های یک مادر را ، برای گرگ بیابان هم نخواهد ؛ مبادا....

یک خانم کانادایی افغانستانی الاصل به اسم مریم منصف ، به پارلمان کانادا راه پیدا کردند و اعلام کردند که جدیدا متوجه شده اند ؛ متولد بیمارستان امام رضای شهر مشهد هستند ؛ این درحالیست که تا قبل از ان گمان میکردند در هرات تولد شدند. القصه... ایرانیان خود حقیر بین اجنبی پرست ، سراسر فضای مجازی رو پر کرده اند که یک مشهدی ! در پارلمان کانادا! عجب ! عجب! یک مشهدی؟؟ یعنی ایرانی؟؟؟ بنا بر امار سایت وزارت کشور ، بافیا، نزدیک به یک میلیون نفر تولد از افغانها در ایران ثبت شده. پس چرا این یک میلیون ،تهرانی- مشهدی- اصفهانی نشده اند و هنوز افغانی هستند که سربارند و زودی ب